Ruzie maken

Ruzie maken  

ruzie maken

ruzie maken en weer goed maken

Ruzie maken is van mening verschillen
“Oh ja, dat had ik moeten zeggen…..” Herken je dat?
De ene persoon reageert nu eenmaal primair, de ander secundair. Dat is een kwestie van temperament, dat is een verschil in aanleg. Als je secundair reageert, bedenk je pas naderhand, als je weer in rustig vaarwater bent wat je had moeten zeggen…  Ruzie maken kan niet iedereen, lijkt het wel.
Volgens Van Dale betekent ruzie maken: van mening verschillen. Je bent het met iemand oneens en je laat dat horen. Meer is het niet. Het wordt pas vervelend als er bij geschreeuwd wordt of als er klappen vallen.

Kinderen kunnen eigenlijk heel goed ruzie maken. Zij leggen dat ook weer snel bij. Zij willen graag met elkaar blijven spelen en vrienden blijven. Toch speelt daarbij ook weer een rol of een kind primair reageert en assertief of niet.

Assertiviteit is bijna een must in deze tijd. Assertiviteitstrainingen worden op scholen regelmatig gegeven. Ook voor volwassenen zijn die er. Vroeger werd het als kwaliteit gezien als je je bescheiden opstelde, zeker voor meisjes. Door de emancipatie is daar gelukkig verandering in gekomen en is het goed je mening te laten horen. Ook zijn de sociale verschillen verdwenen. Soms slaat het weer teveel door. Dan gaat het alleen nog maar over opkomen voor jouw gelijk, jouw rechten, ga maar door. .Je kunt de kranten er over opslaan. Via de sociale media komen er meningen langs waar de honden geen brood van lusten. Maar dat is een ander onderwerp. Daarover later wellicht meer.

Ruzie maken moet je eigenlijk leren.
Ik kreeg het niet mee in mijn opvoeding. Mijn vader trok zich terug als er onenigheid was, mijn moeder hield ook haar mond. Ruzie hoorde niet, net zoals boos zijn, daarover kun je lezen in mijn blog foute emoties. Ruzie maken en schreeuwen was “ordinair”. Dan worden er ook vaak dingen uit gegooid die je niet zo bedoelt. Dat moet dan ook weer worden recht gezet of je kunt je daar schuldig over gaan voelen. Alles wordt dan meteen zo veel zwaarder.

Hoe doe je het dan wel?
Ruzie hoeft op zich geen probleem te zijn, als het ergens toe leidt. Meningsverschillen of belangenverschillen zullen nu eenmaal altijd bestaan. Ik heb pas op latere leeftijd geleerd gewoon te zeggen wat ik voel en vind. Ook heb ik geleerd dat je overal later op terug kunt komen. Op een rustig moment kun je vertellen wat jouw mening is. Dan wordt er ook weer naar elkaar geluisterd.
Bij een heftige ruzie heeft het geen enkele zin door te blijven schreeuwen. Neem liever een time-out en praat het later uit.

Weg slikken
In sommige relaties wordt regelmatig ruzie gemaakt en dat wordt even zo snel weer bijgelegd. Bij andere relaties wordt er nooit ruzie gemaakt. Het ene is niet beter dan het andere.
Het belangrijkste blijft het om op tijd je mening en je gevoelens te uiten en niet alles weg te slikken. Omwille van de “lieve vrede” of doen alsof er niets aan de hand is….
Niet uitgesproken ergernissen en emoties blijven zitten waar ze zitten. Die komen er later bij een onbenullig voorval  toch weer uit. Dan lijkt het misschien te gaan over die jas die je partner niet heeft opgehangen. Of die sloffen die zomaar midden in de kamer zijn blijven staan. Dat is alleen maar die beroemde druppel…
Het moeilijke van ruzies is, dat er onder elke ruzie bijna altijd een diepere oorzaak zit. Dat is de reden waarom iets totaal uit de hand kan lopen… met alle gevolgen van dien

Tijd nemen en uitpraten
Als je om elkaar geeft, neem je de moeite wel om goed met elkaar te communiceren. Dan ruim je daar tijd voor in.
Naar, maar waar: soms is je leven te druk en schiet uitpraten erbij in. Daar komen echtscheidingen van. Je hoort nogal eens over vechtscheidingen! Dan kost het steeds meer moeite elkaar met respect te benaderen en te blijven luisteren naar elkaar. Mediators hebben het druk. Zeker als er kinderen bij betrokken zijn is het zo belangrijk om tot een goede overeenkomst te komen.

Steuntje in de rug
Hoe kom je nu weer uit die ruzie? Ik ben ervan overtuigd dat in een ruzie beide partijen verantwoordelijk zijn. En dat het allereerst er om gaat naar jouw eigen aandeel te kijken. In plaats van met je vinger te blijven wijzen naar die ander.
“Je hoeft niet meteen naar een advocaat te stappen om je recht te halen”, zoals de Mediator zei die ik laatst sprak.  Blijf liever in gesprek met elkaar. Dat is voor alle betrokken belangrijk. Soms heb je daar hulp bij nodig.
Ik kan jou daarbij dat steuntje in de rug geven.
Dan kijken we eerst naar jouw eigen aandeel. Dat werkt als een trein. Vervolgens ga je jouw “eigen shit” opruimen. Dat doe je bij mij in de Helende Reis. Dan ben je vervolgens weer beter in staat om dat gesprek met je partner aan te gaan. Wie weet wil die ander ook wel een Helende Reis doen. Dat zou het mooiste zijn.
Daarnaast kan een Afstemming op jouw kind inzicht verschaffen over hoe hij of zij zich voelt en wat hij of zij wil. Je kind heeft zoveel door. Hij of zij kan vaak precies aangeven hoe de rollen verdeeld zijn in het gezin.
Als het dan toch tot een scheiding komt, kan het hele proces  alleen maar effectiever verlopen. In het belang van alle partijen.